چه دنیای رو به زوالی ... یکی خیلی بلند باید سرتو بلند کنی یکی خیلی پایین حتی زیر زمین ، نگاه زیر پات کن اهسته مواظب باش . خیلی ها این بین ناظر به بالا و پایین بیشتر در فکر بالا رفتن مهم نیست چطوری ؟ زمان راه میره پایینی ها زمان را هل میدن برو برو خسته شده اون بالایی نه نه ... زمان رو میخواد زندونی کنه تا به اوج تر برسه مهم نیست چطوری ؟ وسطی تکون نخورده شاید تلاش برای بالا حداقل وسوسه ان جون بکن جون بکن ولی محال بیهوده تلاش . پاییینی در حسرت وسطی اه ه ه ای کاش . وسطی در حسرت بالیی اه ه ه  یعنی میشه ؟  بالایی چی ؟ در حسرت چی ؟ تا کجا بالا بودن ؟ در حسرت نابودی پایینی ؟ چه پلید چه ناپاک !!

 کو اون اندیشه برتر اهورایی ؟ هست هست پایینی قبول داره خوب نگاش کن امید داره به جاودانگیی دنیای دیگرهمه چیز معکوس این امید نا امیدان از بالایی هاست هر چه بالا تر پایین تر هر چه پایین تر بالا تر . شاید بالایی فراموش کرده ؟ یک تلنگر نیست مست را هوشیار کند ؟  این دنیا زیبا و همیشگی است؟!  انتظار ... انتظار ... خموش ... خموش ... بايد خموش !!

باران نيمه شب چقدر دوست داشتني است انگار هر كه بيدار باشد صداي پاي قطره ها  را روي قلب  خود ميشنود گاهي از خود  مي پرسم چرا روز يكباره در اوج شادي و درخشندگي ها فرو ميرود و تولد شب  براي چيست؟بعد مي انديشم اگر شب نبود از روزهاي خالي از شور زيستن  به كجا بايد  پناه  ميبرديم؟مگر نه اين است  كه بعضي  شبها  وقتي  كه  همه فانوسها و مهتابي  وقلبها  خوابيده اند احساس ميكنيم كسي زمين را در دستهايش گرفته است  و تكان ميدهد؟مگر نه اين است كه همه كوچك و بزرگو زشت و زيبا درون شب گم مي شويم و در شب كلمات از همه وقت بي تاب ترند و رساتر؟

شب آيا گهواره‌ي آرامش انسان است يا برهوت فراموش او ؟!

هميشه در عكاسي ادعايم اين بوده كه با سوژه هايم زندگي مي كنم ... ! اما گاهي اين زندگي چقدر دردناك و فلاكت بار است ... !

 ... او ... انسان است ... انسان ... انسـ ...

 

 

دو روز مانده به پايان جهان تازه فهميد كه هيچ زندگي نكرده است.

تقويمش پر شده بود و تنها دو روز، تنها دو روز خط نخورده باقي بود.

پريشان شد و آشفته و عصباني نزد خدا رفت تا روزهاي بيشتري از خدا بگيرد. داد زد و بد و بيراه گفت. خدا سكوت كرد. جيغ زد و جار و جنجال راه انداخت. خدا سكوت كرد. آسمان و زمين را به هم ريخت. خدا سكوت كرد.

به پر و پاي فرشته‌و انسان پيچيد خدا سكوت كرد. كفر گفت و سجاده دور انداخت. خدا سكوت كرد. دلش گرفت و گريست و به سجده افتاد. خدا سكوتش را شكست و گفت: عزيزم، اما يك روز ديگر هم رفت. تمام روز را به بد و بيراه و جار و جنجال از دست دادي. تنها يك روز ديگر باقي است. بيا و لااقل اين يك روز را زندگي كن.

لا به لاي هق هقش گفت: اما با يك روز... با يك روز چه كار مي توان كرد؟ ...

خدا گفت: آن كس كه لذت يك روز زيستن را تجربه كند، گويي هزار سال زيسته است و آنكه امروزش را در نمي‌يابد هزار سال هم به كارش نمي‌آيد. آنگاه سهم يك روز زندگي را در دستانش ريخت و گفت: حالا برو و زندگي كن.

او مات و مبهوت به زندگي نگاه كرد كه در گودي دستانش مي‌درخشيد. اما مي‌ترسيد حركت كند. مي‌ترسيد راه برود. مي‌ترسيد زندگي از لا به لاي انگشتانش بريزد. قدري ايستاد... بعد با خودش گفت: وقتي فردايي ندارم، نگه داشتن اين زندگي چه فايده‌اي دارد؟ بگذارد اين مشت زندگي را مصرف كنم.

آن وقت شروع به دويدن كرد. زندگي را به سر و رويش پاشيد. زندگي را نوشيد و زندگي را بوييد. چنان به وجد آمد كه ديد مي‌تواند تا ته دنيا بدود، مي تواند بال بزند، مي‌تواند پا روي خورشيد بگذارد. مي تواند ....

او در آن يك روز آسمانخراشي بنا نكرد، زميني را مالك نشد، مقامي را به دست نياورد، اما ....

اما در همان يك روز دست بر پوست درختي كشيد، روي چمن خوابيد، كفشدوزدكي را تماشا كرد، سرش را بالا گرفت و ابرها را ديد و به آنهايي كه او را نمي‌شناختند سلام كرد و براي آنها كه دوستش نداشتند از ته دل دعا كرد. او در همان يك روز آشتي كرد و خنديد و سبك شد. لذت برد و سرشار شد و بخشيد. عاشق شد و عبور كرد و تمام شد.

او در همان يك روز زندگي كرد، اما فرشته‌ها در تقويم خدا نوشتند: امروز او درگذشت. كسي كه هزار سال زيسته بود!

عرفان نظرآهاری / چلچراغ/ شماره ۱۴۵